Kiedy w 1945 roku, niemieckie wojska opuściły Wolbrom, społeczeństwo naszego miasteczka przystąpiło do odbudowy zniszczonej gospodarki, a przede wszystkim do przywrócenia stanu przedwojennej świetności kulturze i oświacie. Kształtująca się władza ludowa za jeden z pierwszych i ważniejszych obowiązków uznała organizację sieci szkół na naszym terenie i umożliwienie młodzieży pochodzenia robotniczego i chłopskiego edukacji w placówkach oświatowych stopnia licealnego. Już w połowie lutego 1945 roku podjęto bardzo szybko prace w tym zakresie, Janowi Drozd – Gierymskiemu powierzono próbną rekrutację do Gimnazjum Koedukacyjnego w Wolbromiu.


21 lutego 1945 roku, podczas zebrania Komisji Oświatowej Rady Narodowej w Wolbromiu, podjęto decyzję o przydzieleniu organizującej się szkole lokalu i wybraniu delegacji, której zadaniem było dostarczenie podań i pism w sprawie otwarcia gimnazjum naczelnikowi Wydziału Szkolnictwa Średniego kuratorium w Kielcach. Wkrótce przeprowadzono egzaminy wstępne i weryfikacje kandydatów do w/w szkoły. W ten sposób zapisano 387 uczniów i uczennic do szkoły średniej, która nosiła nazwę – Miejskie Gimnazjum Koedukacyjne w Wolbromiu. Regularną naukę rozpoczęto już w marcu 1945 roku w lokalu Szkoły Powszechnej nr 3, w której udostępniono 4 sale lekcyjne. Warunki tam panujące wciąż były nazbyt skromne, borykano się z brakiem m.in. mebli, podręczników i przyborów szkolnych. W tym czasie władze miejskie zajęły się remontem uszkodzonego przez Niemców budynku szkolnego przy ulicy Mariackiej, tam też, dla potrzeb gimnazjum przydzielono 6 sal lekcyjnych na II piętrze. Elementarne umeblowanie oraz pomoce naukowe szkoła otrzymała dzięki pomocy władz miejskich, a także z wnoszonych przez uczniów opłat w wysokości 200 zł miesięcznie od osoby (szkoła miała wówczas status prywatny). „Szkolne życie” ulegało stabilizacji, stopniowo przybywało wszystkich potrzebnych rzeczy służących sprawniejszemu i szybszemu prowadzeniu zajęć. Młodzież, choć wywodząca się z różnych środowisk z wielkim entuzjazmem podjęła obowiązki szkolne, świadczą o tym pozytywne wyniki pierwszego egzaminu przeprowadzonego w tej szkole w dniach od 17 do 22 lipca 1945 r przed Państwową Komisja Egzaminacyjną pod przewodnictwem Antoniego Skuchy, delegata KOS w Kielcach.


Pierwsi pedagodzy pracujący z tą młodzieżą:

Berner Tadeusz – matematyka, fizyka
Jan Drozd – Gierymski – matematyka i fizyka
mgr Leskowicz Maria – j.polski, łacina
mgr Staśko Irena – przyroda
mgr Czyżowska Maria – matematyka, łacina
Witas Maria – matematyka, łacina
Wilkosz Jan – geografia
Wyglenda Ewa – j.niemiecki, j.francuski
ks. Koterwa Aleksander – religia

 

Niektórzy nauczyciele zrezygnowali wkrótce z pracy, ze względu na zły stan zdrowia lub chęć ukończenia studiów, na ich miejsce zaangażowano:

Paneczko Lucjan – geografia, prowadzenie chóru
dr Gratkiewicz Stanisław – przyroda
Drozd – Gierymska Maria – łacina, zajęcia praktyczne dla dziewcząt, w następnych latach matematyka

W następnych latach pracowali:

Oleńska H. – łacina
Pałczyński Antoni – geografia
mgr Borratyńska Halina- historia
Burzyńska Anna – j.francuski, j.rosyjski, j.niemiecki

 

Uwieńczeniem tej trudnej i pracowitej epoki stała się pierwsza matura w 1948 roku.


Od 1 stycznia 1950 roku Miejskie Gimnazjum Koedukacyjne w Wolbromiu, będące dotychczas szkołą o statusie prywatnym, upaństwowiono. Nadano jej nazwę Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej Stopnia Licealnego. Dyrektorem jej został Gurgul J. (1950/1951), zaś w latach 1951 – 1956 mgr Adam Kolawa.

Następnym decydującym krokiem w celu poprawy szkolnego statusu organizacyjnego, stało się połączenie SP nr 1 i LO w jedna szkołę o nazwie Szkoła Podstawowa nr 1 i LO w Wolbromiu, dyrektorstwo owej instytucji objął 1 września 1956 r zasłużony i doświadczony pedagog mgr Wacław Chwastek. W 1958 roku warunki pracy bardzo się poprawiły, gdyż do użytku oddano wówczas drugą połowę budynku. Mimo tego problemy lokalowe liceum wciąż nie zostały w pełni rozwiązane.Dzięki staraniom dyrektora Chwastka oraz pracującego prężnie ówczesnego Komitetu Rodzicielskiego w osobach: Stefania Małysa, Stanisław Ligienza, Antoni Zgadzaj, KOS w Krakowie zaaprobował plan budowy gmachu dla Liceum w Wolbromiu wraz z internatem. Prace budowlane rozpoczęto 1 sierpnia 1961 roku a już 13 października 1963 roku, w rocznicę KEN, dyrektor szkoły pan W.Chwastek otrzymał z rąk kuratora Okręgu Szkolnego w Krakowie mgr Czesława Banacha klucze do nowego budynku. Szkole tej nadano imię Romualda Traugutta dla upamiętnienia rocznicy wybuchu Powstania Styczniowego, jako postaci ściśle z nim związanej oraz udziału powiatu olkuskiego w tym największym ze zrywów niepodległościowych narodu polskiego. W celu upamiętnienia tej uroczystości Komitet Rodzicielski ufundował i przekazał młodzieży piękny sztandar oraz popiersie patrona, do dziś znajdujące się na szkolnym holu. Nowo oddany budynek posiadał wówczas 12 sal lekcyjnych, 4 pracownie: fizyczną, chemiczna, zajęć technicznych, biologiczną, dużą przestronną salę gimnastyczną, gabinety: lekarski i dentystyczny, kuchnię, jadalnię, kancelarię i gabinet dyrektora.
Lata siedemdziesiąte przyniosły wiele zmian w organizacji szkoły. Wprowadzono zajecia fakulatywne: humanistyczne, matematyczno – fizyczne, biologiczno – chemiczne, geograficzno – ekonomiczne.
We wrześniu 1974 roku dyrekcja WZPG „Stomil” wystąpiła z pismem do Wydziału Oświaty i Wychowania oraz do dyrekcji liceum z propozycją utworzenia przy LO Średniego Studium Zawodowego dla Pracujących. W wyniku tego zostało utworzone średnie Studium Zawodowe o kierunku społeczno – prawnym funkcjonujące przez dwa lata. W tym okresie zostały zrobione także dwa boiska do piłki siatkowej i jedno do koszykowej. Ciągłej modyfikacji ulegał system dydaktyczny oraz organizacyjny. Decyzją Kuratorium Oświaty i Wychowania w Katowicach z dnia 1 stycznia 1979 roku szkoły ponadpodstawowe połączono w Zespół Szkół w Wolbromiu. W jego skład weszły: Liceum Ogólnokształcące, Liceum Rolnicze, Liceum Zawodowe, Technikum Chemiczne, Średnie Studium Zawodowe i Zasadnicza Szkoła Zawodowa. Dyrektorem Zespołu Szkół został mgr Roman Motowidlak.
Kwitło i rozwijało się życie kulturalne szkoły. Organizowano akademie poświęcone ważniejszym wydarzeniom i rocznicom. Działały różne koła zainteresowań – recytatorskie, teatralne, wokalne, przedmiotowe, które pozwoliły wielu uczniom osiągnąć wyróżnienia i czołowe miejsca na konkursach i olimpiadach, a przedstawienia i montaże słowno – muzyczne ubarwiały życie szkoły i całej społeczności miejscowej. Owocem tej twórczej pracy jest działający do dzisiaj Zespół Pieśni i Tańca „Wolbromiacy” założony 22 lutego1979 roku przez mgr Barbarę Motowidlak.
Obecnie szkoła również dostarcza „pożywki” dla nawet bardzo wybrednego ducha. Organizowane są wycieczki do teatrów, filharmonii, muzeów, a także wycieczki krajoznawczo – turystyczne, które pozwalają poznać nie tylko Polskę, ale również świat. Młodzież poznała Francję (1996r., 2002r., 2009r.) – Paryż, zamki nad Loarą, Szampania, a także Praga i Norynberga; Anglię (2001) – Londyn, Oxford, Cantenbury, Windsor, Dover oraz Brukselę i Hamburg; a także odległą Kalifornię (1999) – San Francisco, Auburn, Oakley, Berkeley. Od trzech lat uczniowie naszej szkoły odwiedzają rówieśników w Walterhausen a następnie goszczą ich w swoich domach i pokazują piękno najbliższej okolicy i ważniejsze zabytki polskiej kultury.

Młodzież naszej szkoły się bawić, dlatego sukcesem została uwieńczona działalność koła teatralno – recytatorskiego (II miejsce w telewizyjnym turnieju szkół licealnych – LALA), co roku organizowane są z okazji Walentynek, Mikołajek, Dnia Dziecka konkursy, gry i zabawy, w których można się wykazać inwencją, talentem, pracą a także „zdrową” rywalizacją. Uczniowie szkoły od początku jej istnienia brali licznie udział w zawodach sportowych różnego typu i szczebla, osiągając zadawalające i wysokie wyniki.

 

Dzisiaj też nie możemy narzekać, bo pucharów i dyplomów wciąż przybywa. Od założenia do roku 2002 szkołę opuściło 3826 absolwentów. Do dziś odbywają się spotkania i zjazdy pomaturalne, na których to byli abiturienci wspominają dawne, wspólnie miło spędzone szkolne dni. Wielu spośród nich ukończyło studia wyższe, są lekarzami, prawnikami, dziennikarzami, nauczycielami, uczonymi z liczącym się w świecie dorobkiem, pracownikami państwowymi i rządowymi. Jednak większość z nich pozostała tu, w Wolbromiu, pracuje w środowisku, z którego się wywodzi, a niektórzy zasilili kadrę pedagogiczną macierzystej szkoły.

 

 

 

 

 

Romuald Traugutt ps. „Michał Czarnecki” (ur. 16 stycznia 1826 w Szostakowie, zm. 5 sierpnia 1864 w Warszawie) – polski generał, dyktator powstania styczniowego, wcześniej naczelnik wojenny powiatu kobryńskiego.

Wczesne lata i służba w armii rosyjskiej

 

Urodził się 16 stycznia 1826 roku w Szostakowie. Miejscowość ta leżała wówczas w granicach Imperium Rosyjskiego, wchodząc w skład guberni grodzieńskiej. Dzisiaj znajduje się na Białorusi. Był synem Ludwika i Alojzy z Błockich. Jego rodzina od strony ojca, niemieckiego pochodzenia, przybyła do Polski w XVIII w. w czasach saskich. Największy wpływ na jego wychowanie wywarła jednak babka, Justyna Błocka, która wpajała Romualdowi wartości patriotyczne (jego matka zmarła, kiedy miał 2 lata). W 1836 roku rozpoczął naukę w gimnazjum w Świsłoczy, którą ukończył w 1842 z dobrymi wynikami (srebrny medal za naukę i świadectwo dojrzałości dające prawo do 14. stopnia służbowego). Następnie próbował dostać się na studia. Od najmłodszych lat pragnął dostać się do Instytutu Inżynierów Dróg Komunikacyjnych w Petersburgu. Jednakże instytut uległ reorganizacji i Traugutt nie został przyjęty. Nie bez znaczenia był również jego wiek.

Kampania na Węgrzech i inne

 

W grudniu 1844 zdał egzamin na junkra do saperów, a w styczniu 1845 rozpoczął wojskowy staż w Żelechowie. Tam uczył się w szkole oficerskiej, pod kierownictwem pułkownika Franciszka Justa. Zakończeniem trzyletniego kursu był egzamin oficerski w Petersburgu, na który został wysłany z sześcioma towarzyszami. Traugutt zdał na stopień celujący, a w lutym 1848 roku już w stopniu chorążego, wrócił do Żelechowa. Na miejscu dowiedział się, iż jego batalion zostanie wykorzystany do stłumienia rewolucji na Węgrzech, która wybuchła w czasie trwania Wiosny Ludów. Oddział Traugutta wszedł w skład armii dowodzonej przez Iwana Paskiewicza. Swój marsz przez Kraków, Nowy Targ, Karpaty na Węgry rozpoczął w maju 1849 roku. W czerwcu do Traugutta dotarła wiadomość o śmierci ojca. Armia rosyjska, w skład której wchodził batalion saperów Traugutta, w czasie kampanii na Węgrzech walczyła m.in. z oddziałami wspieranymi przez Legiony Polskie. Sam Traugutt brał udział w bitwach pod Preszowem (8–12 czerwca), Koszycami (15 czerwca), Gyöngyös (29 czerwca), Vac (3–5 lipca), Temeszwarem (9 sierpnia) i Világos (13 sierpnia). Po zakończeniu działań zbrojnych, 6 października oddział Traugutta wrócił w granice Królestwa Polskiego. Na terytorium polskie wkroczył niedaleko wsi Krasków.

25 lipca 1852 roku Romuald Traugutt wziął w Warszawie ślub. Jego wybranką była Anna Emilia Pikel, której ojciec był jubilerem z Warszawy. Rok przed ślubem Pikel musiała zmienić wyznanie (przedtem była luteranką), pragnąc wziąć ślub z rzymskim katolikiem. Zamieszkali w Żelechowie, gdzie spędzili następne dwa lata. W tym czasie Traugutt został doceniony za militarne sukcesy na Węgrzech, za co otrzymał nowe mieszkanie, nagrodę pieniężną 245 rubli srebrnych, a także Order św. Anny II klasy. 28 lipca 1853 roku w Dęblinie urodziła im się córka Anna Innocenta (po mężu Korwin Juszkiewicz, zm. 5 czerwca 1938).

 

Wojna z Turcją

 

Tymczasem wybuchł nowy konflikt, tym razem z Turcją. 1 grudnia 1853 roku Traugutt został wysłany na południowy wschód. Jego oddział przemaszerował przez Mołdawię, Wołoszczyznę, a 11 kwietnia dotarł na Krym. Tam otrzymał zadanie ufortyfikowania twierdzy Silistra. Później brał udział w działaniach zbrojnych podczas oblężenia Sewastopola. Następnie Traugutt został przeniesiony do Kwatery Głównej w Sewastopolu, a potem w Bakczysaraju. Przebywał tam do 20 marca 1856. 26 czerwca 1857 roku został awansowany na sztabskapitana, następnie został adiutantem Sztabu Głównego Armii Drugiej.

 

Dalsza kariera wojskowa

 

25 lipca 1856 przybył do Odessy, gdzie dołączyła do niego najbliższa rodzina – żona, babka i córka. Zamieszkali razem w Charkowie, gdzie Traugutt został skarbnikiem i egzekutorem komisji ds. likwidacji spraw i rachunków głównego sztabu i intendentury byłej Drugiej Armii. 28 kwietnia 1857 roku to data narodzin drugiej córki oficera, Alojzy, która otrzymała imię na cześć matki Romualda (była nauczycielką dykcji i deklamacji, zm. 26 sierpnia 1907). W 1858 został skierowany do sztabu cesarskiego w dziale inżynierii. Wiązało się to z koniecznością zamieszkania w Petersburgu. Tam też podjął się prowadzenia wykładów w wyższej szkole wojskowej. 1 stycznia 1859 roku za wcześniejsze sukcesy i sumienną pracę otrzymał kolejne wyróżnienie – został odznaczony Orderem św. Anny III klasy. W tym samym roku jego żona powiła bliźnięta, chłopca i dziewczynkę. Radość zakłóciła śmierć babki, Justyny, która zmarła w listopadzie 1859. Kolejny rok to seria ciosów dla Traugutta – kolejno zmarli jego najbliżsi: najmłodsza córka Justyna (październik 1859), żona Anna (1 stycznia 1860) i syn Konrad (maj 1860). Po tych wydarzeniach przeżył załamanie nerwowe, pragnąc dojść do siebie wyjechał do majątku w Białej (obok wsi Dziahelec), pozostającego w rękach siostry, Alojzy Juszkiewiczowej. Później przejął majątek pozostawiony mu przez zmarłego ojca chrzestnego w Ostrowiu i Zabawie.

W tym samym roku poznał Antoninę Kościuszkównę, blisko spokrewnioną z Tadeuszem Kościuszką – była wnuczką jego brata. Wkrótce poprosił ją o rękę i 13 czerwca 1860 wzięli ślub w Kłopcinie. W tym czasie Traugutt nosił się już z decyzją o konieczności zakończenia służby w wojsku carskim. Był w ogólnie złej kondycji fizycznej. Pojawiły się też pogłoski o zbliżającym się wybuchu powstania narodowowyzwoleńczego. 14 czerwca 1862 Romuald Traugutt został zwolniony z armii rosyjskiej. Dosłużył się stopnia podpułkownika. Zachował prawo do noszenia munduru i otrzymywał roczną pensję w wysokości 230 rubli srebrnych. W tym samym czasie w Kobryniu zmarł dwuletni syn Traugutta, Roman.

 

Działalność powstańcza

 

Do czasu proklamowania powstania na Litwie (marzec 1863), Traugutt nie wyrażał chęci brania udziału w życiu politycznym. W poglądach zbliżony był jednak do stronnictwa białych, choć działania przez niego podejmowane odzwierciedlały raczej program czerwonych. Gdy powstanie wybuchło, sąsiedzi z Ostrowia namawiali go do objęcia komendy nad lokalnymi oddziałami. Traugutt nie był pośród nich szczególnie popularną osobą, ale większość znała jego dawne zasługi wojenne. Przez długi czas odmawiał przystąpienia do powstania styczniowego. Wszedł do walki w kwietniu 1863 roku. Objął dowództwo nad oddziałem kobryńskim, z którym m.in. urządził 17 maja udaną zasadzkę na oddział rosyjski pod Horkami. Stoczył jeszcze kilka potyczek. Ostatnia miała miejsce 13 lipca pod Kołodnem i zakończyła się porażką. W lipcu 1863 przebywał w majątku Elizy Orzeszkowej w Ludwinowie pod Kobryniem. Później Traugutt postanowił udać się do Warszawy. Wyjeżdżając od rodziny oświadczył, że udaje się do siostry, nie wyznając bliskim o niebezpieczeństwie mu grożących.

Dyktatura

W stolicy Królestwa stawił się przed Wydziałem Wojny Rządu Narodowego, do którego dyspozycji się oddał. 15 sierpnia otrzymał awans na generała. Następnie został wysłany do Paryża, gdzie miał szukać możliwości pozyskania pomocy dla powstańców ze strony Francji. Misja nie przyniosła jednak sukcesu. Po powrocie udało mu się uzyskać poparcie stronnictwa białych, którzy wysunęli jego kandydaturę na dyktatora powstania. Po upadku Rządu Narodowego czerwonych 17. października 1863 Romuald Traugutt został dowódcą powstania.

Jego przywództwo miało charakter tajny. Siedzibą dyktatora było mieszkanie przy ul. Smolnej 3 (w ówczesnym jej dolnym ciągu, obecnie jest to okolica ulicy Czerwonego Krzyża), a sam Traugutt przybrał pseudonim Michał Czarnecki. Przyjął również wymyśloną tożsamość konspiracyjną, podając się za kupca pochodzącego z Galicji. Traugutt podjął się próby reorganizacji sił powstańczych i przekształcenia słabo uzbrojonych i luźno zorganizowanych oddziałów partyzanckich w regularną armię. 27 grudnia 1863 wydał dekret powołujący delegatów terenowych w celu uwłaszczenia chłopów. Jako jeden z głównych celów wskazywał także konieczność poprawy sytuacji finansowej oddziałów powstańczych. Jego zabiegi o udzielenie pożyczki w kraju i za granicą skończyły się jednak niepowodzeniem. Prowadził także szeroko zakrojoną politykę zagraniczną. Najpierw próbował uzyskać pomoc militarną od krajów Europy Zachodniej. Kiedy okazało się, iż nadzieje na to były zupełnie bezpodstawne, nawiązał kontakty z innymi europejskimi rewolucjonistami. Korespondował m.in. z Giuseppe Garibaldim. Mimo swej głębokiej religijności i słania listów do papieża Piusa IX z prośbą o apostolskie błogosławieństwo, sprzeciwiał się wysyłaniu do Rzymu funduszów, które miały przyspieszyć kanonizację błogosławionego Jozafata Kuncewicza.

 

Śmierć

 

Traugutt został aresztowany przez rosyjską policję w nocy z 10 na 11 kwietnia 1864 o 2. nad ranem w swojej warszawskiej kwaterze w mieszkaniu Heleny Kirkorowej (wydany przez Artura Goldmana). Początkowo przetrzymywany był na Pawiaku, a później więziono go w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Próbowano wydobyć z niego informacje dotyczące dowództwa powstania, jednak Traugutt nie wydał nikogo. W czasie jednego z przesłuchań miał wypowiedzieć słynne zdanie:

Idea narodowości jest tak potężną i czyni tak wielkie postępy w Europie, że ją nic nie pokona.

19 lipca Audytoriat Polowy wydał wyrok. Traugutt został zdegradowany i skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano przez powieszenie w okolicy Cytadeli Warszawskiej 5 sierpnia 1864 w obecnym Parku Traugutta koło Fortu Legionów o 10 rano. Ostatnim gestem przed śmiercią było ucałowanie krzyża, podczas gdy zebrany trzydziestotysięczny tłum śpiewał pieśń Święty Boże. Razem z nim stracono: Rafała Krajewskiego, Józefa Toczyskiego, Romana Żulińskiego i Jana Jeziorańskiego. Pierwszy krzyż i istniejący do dziś pamiątkowy głaz ustawiono tutaj już w 1916 r. Cztery lata później, o czym informuje napis na drugim kamieniu – pochowano tu pięć znalezionych w pobliżu czaszek. Dzisiejszy wygląd miejsce to zawdzięcza warszawskim rzemieślnikom z Cechu Krawców i Rzemiosł Włókienniczych, którzy w 1971 r. sfinansowali budowę murków i schodów.

Po egzekucji Traugutta władze carskie zamierzały zabrać jego córki do internatu instytutu w Moskwie i poddać rusyfikacji, jednak odłożono to wobec choroby ich macochy. Potem tej sprawy nie podjęto i córki mogły kształcić się w Warszawie oraz w Paryżu.

21 stycznia 1933 prezydenta RP Ignacy Mościcki nadał Krzyż Niepodległości z mieczami „poległym i zmarłym Powstańcom 1863 r., jako symbol uznania ich zasług w walce o niepodległość Polski”.

 

Legenda Traugutta

 

Zaraz po śmierci dyktatora zaczął kształtować się swoisty kult jego osoby. Wielu świadków jego egzekucji przyrównywało tę śmierć do męki Chrystusa. We wrześniu 1864 roku w piśmie polskim Ojczyzna wydawanym w Szwajcarii po raz pierwszy pojawiły się nekrologi poświęcone Trauguttowi wskazujące, iż prowadził on życie prawdziwie święte. Opisywany był jako osoba niezłomna i dokonująca nadludzkich wysiłków, m.in. w pamiętnikach Juliana Łukaszewskiego (1870), pismach Stanisława Koźmiana, Walerego Przyborowskiego, a nawet doceniającego jego religijność rosyjskiego historyka powstania Nikołaja Wasiljewicza Berga. Legendę Traugutta kontynuowała obszerna biografia pióra bliskiego dyktatorowi Mariana Karola Dubieckiego, wydana w 1894 roku w Galicji. Legenda Traugutta znajdowała wciąż nowych zwolenników również w XX wieku. Jednym z nich był m.in. Józef Piłsudski. Za swego patrona Traugutta obierały sobie grupy o skrajnie różnych poglądach; jego imię nosiły oddziały Armii Krajowej i Ludowego Wojska Polskiego.

Jako niezapomnianego męża walczącego o „triumf idei chrystusowej” przedstawił Marian Dubecki Traugutta w książce Bohaterski naczelnik powstania styczniowego Romuald Traugutt. Śmierć wspomnianego naczelnika jest w tekście zawoalowana dostojnością i mistycyzmem.

W ciągu dwudziestolecia międzywojennego zostały wydane dramaty nawiązujące do męczeńskiej legendy Traugutta. Należy do nich składająca się z pięciu aktów historia opowiadająca o powstańczej działalności Traugutta do momentu uwięzienia w Cytadeli Traugutt: Sześć chwil z życia bohatera (1919) autorstwa Janusza Sariusza Kamockiego. Traugutt występuje w powyższym dramacie jako idealny bohater cierpiący za ojczyznę, a podlegli mu żołnierze w postaciach bezwzględnie oddane swojemu wodzowi. Śmierć Traugutta została przyrównana przez Kamockiego do śmierci samego Chrystusa. Innym dziełem z udziałem dyktatora jest dramat Jana Rzewnickiego 1863. Obrazy sceniczne z powstania styczniowego (1930). Przedostatnia scena zatytułowana Zwiastowanie opisująca gotowość Traugutta do objęcia rządów nawiązuje do biblijnego zwiastowania. Ostatnia scena, ukazująca śmierć bohatera, posługuje się motywem „krzyża-szubienicy”.

W latach 50. XX wieku pojawiła się Ballada o śmierci Romualda Traugutta autorstwa Marka Antoniego Wasilewskiego oraz Śmierć Traugutta Leopolda Lewina. W obu tekstach występuje symbolika religijna, a śmierć dyktatora jest przyrównywana do śmierci Chrystusa na Golgocie. W roku 1963 powstał wiersz Antoniego Bogusławskiego Traugutt, w którym autor nie szczędzi tytułowemu bohaterowi pochwał i przedstawia go jako postać bez skazy.

Postać Traugutta pojawia się także w poezji i prozie współczesnej. Europa nie pozwoli Janusza Dankowskiego jest przykładem powieści, w której przebieg powstania styczniowego został zmarginalizowany, ale ogrom klęski został przedstawiony przez pryzmat śmierci Traugutta. Dyktator powstania styczniowego występuje też we współczesnej poezji, np. w wierszu Michała Zielińskiego Romuald Traugutt czy Stanisława Grochowiaka Gest. Wyrażają ogromny żal po stracie Traugutta. W przypadku pierwszego wiersza podkreślają to słowa takie jak „Ból głuchy zatłukł w mury Cytadeli” (…) I dzwonek smętny zadzwonił na wieży”. Postać tytułowa podlega hiperbolizacji w pierwszym i drugim wierszu, który także przedstawia śmierć Traugutta w postaci wydarzenia pięknego i wzniosłego.

 

Dążenie do beatyfikacji

 

Myślano o poczynieniu starań w celu wszczęcia procesu beatyfikacyjnego Romualda Traugutta. Z pomysłem tym wystąpił ks. Józef Jarzębowski, biograf Traugutta. Pomysł popierał także kardynał Stefan Wyszyński.

 

Upamiętnienie

 

Symbolicznie został upamiętniony na grobie swoich córek Alojzy i Anny Korwin-Juszkiewiczowej na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Imię Romualda Traugutta nosi wiele ulic w polskich miejscowościach, jest patronem drużyn harcerskich i szkół, m.in.:

    • Liceum Ogólnokształcącego w Wolbromiu
    • Szkoły Podstawowej nr 6 w Lublinie,
    • Szkoły Podstawowej nr 5 w Toruniu,
    • Szkoła Podstawowa nr 5 w Poznaniu,
    • Liceum Ogólnokształcącego w Lipnie,
    • II Liceum Ogólnokształcącego w Częstochowie,
    • V Liceum Ogólnokształcącego w Radomiu,
    • Liceum Ogólnokształcącego w Siedliszczu,
    • XLV Liceum Ogólnokształcącego w Warszawie.
    • Dwa statki Polskich Linii Oceanicznych nosiły nazwy: „Romuald Traugutt” (1955-1964) i Traugutt”: (1964-1980).
    • 3. Pomorska Dywizja Zmechanizowana
    • 8 Dywizja Piechoty Armii Krajowej
    • 83 Pułk Strzelców Poleskich
    • Centrum Szkolenia Sił Powietrznych
    • Ulica Romualda Traugutta w Krakowie

W miejscu, w którym mieszkał i został aresztowany w Warszawie, w 1963 odsłonięto głaz pamiątkowy z wykutym napisem.

W domniemanym miejscu egzekucji Traugutta znajduje się pamiątkowy krzyż, a w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej znajduje się zrekonstruowana cela, w której był osadzony.

W 1928 roku w Świsłoczy w powiecie wołkowyskim odsłonięto pomnik Romualda Traugutta, a w 1929 roku w Ciechocinku.

Wizerunek Traugutta widniał na okolicznościowej monecie dziesięciozłotowej wprowadzonej do obiegu w 1933 r. i będącej w obiegu do 1939 r. i na banknocie o nominale 20. zł, będącym w obiegu w latach 1982–1994.

11 listopada 1938 roku Poczta Polska z okazji 20. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości wydała serię składającą się z 13. znaczków. Znaczek o wartości 2. zł (numer katalogowy 321) poświęcony został Romualdowi Trauguttowi. Wizerunek Traugutta widniał też na znaczku z 1944 r. o wartości 25 groszy. Znaczek ten ze zmienionym na 5 złotych nominałem został następnie wykorzystany do wydania przedrukowego z 1945 r. W 1963 roku, z okazji stulecia wybuchu powstania styczniowego, Poczta Polska wydała znaczek pocztowy o nominale 60 groszy z wizerunkiem Romualda Traugutta.

28 listopada 1981 roku odznaczony został Gwiazdą Wytrwałości.

Krzewieniem pamięci o nim i o powstaniu styczniowym zajmował się jego prawnuk, pułkownik Andrzej Juszkiewicz (1923-2009).

Uchwałą Sejmu RP IX kadencji z 28 lipca 2023 zdecydowano o ustanowieniu roku 2024 „Rokiem Romualda Traugutta”.

W 2024 roku Narodowy Bank Polski z okazji 160. rocznicy śmierci Traugutta wyemitował dwie upamiętniające go monety kolekcjonerskie: srebrną o nominale 10 złotych oraz złotą o nominale 200 złotych.

 

 

Dyrekcja i Grono Pedagogiczne Zespołu Szkół w Wolbromiu w roku szkolnym 2025/2026:

 

Dyrekcja Zespołu Szkół w Wolbromiu:

mgr Piotr Grojec

mgr Jarosław Kazibut

 

Kierownik praktycznej nauki zawodu:

mgr Wiesław Napora

 

Grono Pedagogiczne:

przedmiot

nauczyciel

język polski

mgr Piotr Grojec

mgr Anna Klich

mgr Beata Kwiatkowska

mgr Marta Serwatka

matematyka

mgr Jarosław Kazibut

mgr Katarzyna Pasich – Pasierb

mgr Anita Sitko

język angielski

mgr Dominika Łaksa

mgr Paulina Strózik

mgr Dominika Urbaniak

mgr Jolanta Haberka

mgr Beata Miłoszewska-Wilk

język niemiecki

mgr Paulina Tracz

język rosyjski

mgr Iwona Król

język francuski

mgr Grażyna Curyło

historia, WOS

mgr Agnieszka Kwapińska

mgr Dawid Knap

mgr Agata Żak

geografia

mgr Joanna Szczęśniak

mgr Magdalena Matluch

biologia 

mgr Iwona Chojnacka

chemia

mgr Joanna Szczęśniak

fizyka

mgr Ewa Fuglewicz

przedmioty informatyczne

mgr inż Zbigniew Prasełek

mgr inż Agnieszka Siejka

mgr inż Wiesław Napora

mgr Ewa Fuglewicz

mgr Mirosław Lupa

mgr Jarosław Szarek

wychowanie fizyczne

mgr Anna Adamek

mgr Dariusz Egeman

mgr Andrzej Olewiński

przysposobienie wojskowe

mgr Jan Szewczyk

edukacja dla bezpieczeństwa

mgr Jan Szewczyk

przedsiębiorczość

mgr Paulina Tracz

plastyka

mgr Magdalena Kołdras

religia

ks 

pedagog szkolny

mgr Magdalena Kołdras

psycholog szkolny

mgr Joanna Kulczyk

biblioteka szkolna

mgr inż Agnieszka Siejka

 

 

 

 

 

Kalendarz roku szkolnego 2025/2026

Kalendarz roku szkolnego 2026/2027

 

 

STATUT SZKOŁY

Standardy ochrony małoletnich

Procedura bezpieczeństwa ZS Wolbrom

Klauzura bezpieczeństwa

Procedura realizacji praw osób których dane dotyczą

 

Ogólne informacje dotyczące Rady Rodziców:

W szkole działa rada rodziców stanowiąca reprezentację rodziców uczniów. Zasady tworzenia rady rodziców uchwala ogół rodziców uczniów. Rada rodziców uchwala regulamin swojej działalności, który nie może być sprzeczny ze statutem szkoły. Rada Rodziców współuczestniczy w tworzeniu Programu Wychowawczego Szkoły i Szkolnego Programu Profilaktyki oraz opiniuje projekt statutu szkoły. Rada rodziców może występować do rady pedagogicznej i dyrektora szkoły z wnioskami i opiniami dotyczącymi wszystkich spraw szkoły. Rada Rodziców deleguje swoich przedstawicieli do składu komisji konkursowej na dyrektora szkoły. Rada Rodziców opiniuje szczegółowe kryteria oceny zachowania ucznia, tryb i zasady jej ustalania oraz tryb odwoławczy od tej oceny.

W celu wspierania działalności statutowej szkoły, rada rodziców może gromadzić fundusze z dobrowolnych składek rodziców oraz innych źródeł. Zasady wydatkowania funduszy rady rodziców określa regulamin tej rady.

Rada rodziców ma prawo do wyrażania i przekazywania organowi sprawującemu nadzór pedagogiczny opinii na temat pracy szkoły.


Numer konta Rady Rodziców przy Zespole Szkół w Wolbromiu:
40 8450 0005 0000 0000 0332 0004 w Banku Spółdzielczym Wolbrom